Kanoën door de zuidelijkste wildernis van Zweden over Halen en Raslången

Op twee uur vanaf Malmö moet de zuidelijkste wildernis van Zweden liggen. Tenminste zo worden de meren Halen en Raslången genoemd. Het plan is om een kanotocht van een week door de wildernis te maken. Een wildernis die je gewoon per openbaar vervoer kunt bereiken is natuurlijk handig, maar wel twijfelachtig. De bus rijdt door een echt Zweeds landschap met wuivende graanvelden en schattige huisjes. In Olofström stappen we uit de bus en slaan we eten in voor een week. Op Camping Olofström krijgen we nog geen wildernis gevoelens. Bij de steiger laden we de huurkano in met onze kampeeruitrusting en de boodschappen. De boot zit met onze familie van drie lekker vol, maar we komen bij lange na niet bij het maximumlaadvermogen van 400 kilo. Al bij de eerste peddelslag zijn we in ons sas. We steken de baai over en zetten koers naar een klein eilandje. Een mini eiland met als een soort ark van Noach van elke boomsoort één. Dit is het begin van de wildernis.

Interrailen 2.0

We gaan interrailen, maar dan een beetje anders. Ging ik vroeger een zomer op pad met rugzak en een gouden heuptasje (ja het waren de jaren tachtig). Al slapend in de trein reisde ik van zonder enkel plan van Marokko tot Noorwegen. Nu gaan we op  stedentrip in de winter en hebben we ook onze zoon van zeven mee. Dat vraagt iets meer planning en een iets rustiger tempo. Om de paar dagen verhuizen we naar een andere stad. Toch blijft het principe hetzelfde, we zwerven per trein. Voor het gemak hebben we wel de rugzak en het heuptasje vervangen voor een rolkoffertje.

Kanoën over de Altmühl (Duitsland)

We kanoën over de Altmühl. Deze Bayrische jungle rivier stroomt door een Märklin landschap met groene heuvels, rode treinen en schattige huisjes. De rivier stroomt rustig en kronkelt alle kanten op. De oevers zijn woest en wild. Bomen liggen langs de kant, een bever voelt zich hier thuis. We kanoën een meerdaagse tocht met de familie over de zacht stromende rivier. Onder het peddelen vertel ik het verhaal van Sjakie en de Chocoladefabriek. Fosse ligt in het midden van de canadees heerlijk te soezen met zijn hoofd op een kanozak en luistert. Hij waant zich in een varend zuurtje op een chocolade rivier. Ook het water van de Altmühl is soms bruin als chocola. Als hij iets hoort vermoed hij Oempaloempa’s in het riet. Een blauwe schicht komt voorbij. Kijk een ijsvogel Fosse!

Huttentocht door Huldreheimen

We maken een huttentocht door Huldreheimen, de voortuin van Jotunheimen. Een gebied waar toeristen voorbij rijden en je eigenlijk alleen maar noren tegenkomt. De dagafstanden zijn er kort waardoor het zeer geschikt is om wandeltochten met kinderen te maken. Fosse is zeven jaar en wil zich wel laten verleiden tot een huttentocht, als ik het maar geen wandeltocht noem. De hutten zijn klein en het landschap ruig op z’n Noors. We zijn er half augustus en de herfst lijkt al te zijn begonnen en daarmee ook de rust. De hele tocht komen we drie mensen tegen…

Kanoën in Dalarna (Zweden)

Bij een groot meer worden we om negen uur ’s morgens afgezet met onze kano. Een laatste zwaai van Edwin en dan staan we alleen aan de oever van het water. Bomen, eilanden en water is alles wat we zien. Het meer is spiegelglad en verdubbeld de hoeveelheid bomen en eilanden nog eens. Wat doen we? Kanoën of eerst koffie? Een eiland aan de overzijde lonkt. We gooien ons hele hebben en houden aan boort: tent, slaapspullen en een ton met eten voor een week. De peddel glijd door het gladde oppervlak. Even later pruttelt de koffie op ons eerste eiland. En zo gaat het de rest van de week ook. Nemen we dit eiland of het volgende? Dat is de belangrijkste vraag.

Fietsen langs de Dunajec in Polen

Fietsen langs de rivier de Dunajec heeft alles in zich om een klassieker voor vakantiefietsers te worden. Je start hoog en hebt dus automatisch een duwtje in de rug. We komen langs witte bergen, stoere kastelen en Unesco werelderfgoed. Steeds vergezeld door de rivier die van wild bruisend steeds bedaarder wordt. En dan eindigen we als toetje ook nog eens bij Krakau, het nieuwe Praag. Waarom komen we hier geen fietsers tegen? Uberhaupt nauwelijks toeristen, afgezien van de Polen die het gebied wel in grote getale bezoeken. En dat begrijpen we.

Fietsen in Schotland in het voorjaar

Van de drukte van Edinburgh rijden we langzaam de wildernis in. Via Fort Wiliam hoppen we over Mull naar Oban, het eindpunt van deze fietstocht. Eerst fietsen we door stadsstraten tussen dubbeldekkers en koffiebarretjes. Dan rijden we over de drukke wegen rond de stad en komen de eerste “hills” in beeld. Het landschap verandert van gezellige groene weides naar ruige hellingen met mekkerende schapen. De weggetjes worden smaller, het landschap woester. Het is begin mei en het is koud. Met capuchon en handschoenen aan zit Fosse op zijn aanhangfiets. Het weer, een belangrijke factor in Schotland, varieert van hagelbuien en harde wind tot zomers zonnig.

Wandelen in het Pieninski Nationalpark (Polen)

Met bungelende benen zoeven we hoog over de rivier in de stoeltjeslift. We nemen de lift omhoog vanuit Szczawnica. Boven komen de witte pieken van de Tatra in zicht, voor de rest groene heuvels aan alle kanten. De rivier de Dunajec ligt ergens in de diepte onder ons. Het kleine skigebiedje is nu een zomerrodelbaan. Dolle pret! Joanne en Fosse gaan voorop. Je hoeft niet te remmen hoor roepen ze achterom naar mij. Als ik even later in het kleine karretje over de baan sjees, trek ik bij de eerste bocht al aan de hendel om te remmen.

Winterwandelen op de hei bij Hilversum

Als in Amsterdam de sneeuw al weg is en tot een vieze zwarte smurrie is verreden ligt er op de hei vaak nog verbazend veel. We wagen het er op en nemen de trein naar Hilversum-Noord voor een winterwandeling. Onze inklapslee ligt in het bagagerek. En op het station in Hilversum krijgen we gelijk, er ligt nog genoeg sneeuw voor een sleetocht. Witte bomen om ons heen en geknerp onder de voeten. Wiebelig lopen en een beetje glibberen horen erbij.

Fietsen langs dijk en duin

Als eenoudergezin gaan we op fietsvakantie door Nederland. Joanne is hard aan het werk dus gaan Fosse en ik samen een weekje op pad. Mijn bagagedrager iets voller dan normaal. Maar er blijft ruimte voor de opblaaskrokodil. Fosse fietst op zijn aanhangfiets (een Hase Trets). We houden het simpel en fietsen door Nederland. Wel een route met zoveel mogelijk boten. Het is heerlijk fietsen langs dijk en duin. En het water is nooit ver weg is. Dus genieten we regelmatig van een duik in het water. 

Huttentocht naar Rifugio Champillon

We rijden met de auto naar Plan Debat (2076m). Een haarspeldweggetje brengt ons omhoog vanaf Valpelline (vlak boven Aosta). Het lijkt of we naar de hemel zelf opstijgen! De bochten gaan eindeloos door. Als het asfalt ophoudt kunnen we de auto kwijt op een parkeerplaats en beginnen met onze wandeltocht naar de hut. Fosse (zes jaar oud) is goed voorbereid voor deze echte huttentocht. Hij heeft bergschoenen aan en een rugzak met essentiële zaken: zijn beer en de snoepjes die hij vanmorgen in Valpelline bij het dorpswinkeltje heeft uitgezocht.

Wandeling naar het grote paradijs (Gran Paradiso)

Het Valsaverenche in het Nationaal park Gran Paradiso is een mooi dal, bijna te mooi. We verkennen het dal voor de eerste keer samen met onze zoon van zes jaar oud. We willen kamperen en wandelen en natuurlijk de berg de Gran Paradiso zien. Vanaf het Valle d’Aosta rijden we over een slingerende weg omhoog. Het is alsof we door een ansichtkaart rijden: overal sappige weides, eindeloze sparrenbomen en een strak blauwe lucht. Dit voormalige jachtterrein van de koning van Italië schijnt vol dieren te zitten en ergens achter die groene bergen ligt de Gran Paradiso.

Kindvriendelijke bergwandeling in het Val Veny bij Courmayeur

Midden tussen de bergen worden we wakker. De tent staat op camping Monte Bianco La Sorgente, niet ver van de Mont Blanc tunnel. De camping bestaat uit een groot grasveld tussen hoge bergen. Hier en daar ligt een grote steen, waar je op kunt klauteren. Verder is er een grillhut waar we gisteravond samen met vele Italiaanse families hebben gegeten. Onze paar worstjes vallen in het niet bij de enorme stukken vlees die naast ons worden gebraden. We laten de tent staan en rijden het Val Veny verder in tot La Visaille (een hutje waar je kunt eten en drinken) voor een wandeling. 

Fietsen door de Jura

Beboste bergen, stille weggetjes en koele rivieren door frisse dalen. Veel koeien en heerlijk zwemmen in meer, beek of zwembad met waterglijbaan. Je hoort geen auto’s langs razen. Je hoort ritselen van het gras, de specht kloppen tegen de boom. Tenminste als je jezelf niet hoort hijgen… We fietsen over fietspaden, landweggetjes en grindwegen. Af en toe dwars door het weiland. We fietsen over de bergen van de Jura. Een gebied waar alleen Zwitsers op vakantie lijken te zijn. Geen sneeuwwitte bergen en houten chalets met geraniums. Maar beboste bergen met simpele dorpjes. De bergen worden steeds een tikje hoger en als toetje hebben we uitzicht op de grote jongens. We volgen voor een groot deel de Jura-bike-route (Mountainbikeroute 3 In Zwitersland loopt van Basel naar het meer van Geneve). Alleen zijn we niet echt mountainbikeproof. We hebben onze gewone bepakking mee: kampeerspullen in voor- en achtertassen en onze zoon van 6 jaar oud in de aanhangfiets.

Fietsen langs Hadrians Wall

We fietsen national cycleway route 72 van Carlisle naar Newcastle langs de Hadrians Wall. Een fietstocht door Noord-Engeland langs heuvels met schapen, kolkende rivieren en veel overblijfselen van de Romeinse grens die hier ooit was. Een leuke route voor kinderen vanwege de rustige wegen (veel fietspaden), korte dagafstanden en de aanreis per boot.  De vele Romeinse resten en musea geven een goed beeld van hoe het hier vroeger was. De muur spreekt bij kinderen tot de verbeelding. Fosse wijst elke muur enthousiast aan vanuit zijn aanhangfiets. Kijk Mam, dat is de echte hè! De Hardrians! 

Winterwandelen in Val Gardena en Seiseralm/Alpi di Siusi

We zijn voor ruim een week in Val Gardena. Eerst een week in een huisje in Wolkenstein en daarna een paar dagen in de Mahlknechthutte op de Seiseralm. Bij Val Gardena denk je meteen aan de Sella Ronda. Die doen we natuurlijk, maar daarnaast maken we ook verschillende winterwandelingen en sleetochten. Te voet en met de slee kun je net zo goed genieten van het Italiaanse wintersportleven. Op de slee heb je de  ruige rotsen voor jezelf. Langs de routes zijn vaak leuke hutjes waar je kunt eten en soms ook slapen. Op de Seiseralm worden we zelfs opgehaald met de sneeuwscooter door onze huttenwaard.

Fietsen rond het Limfjord in Denemarken

Denemarken wordt vaak bejubeld als een echt fietsland. Het werd na jarenlang fietsen dus wel eens tijd om dat zelf te ontdekken. We kiezen voor een rondje om het Limfjord. Geen fjord zoals we ze kennen uit Noorwegen, maar een verzameling zeearmen en eilanden die door de punt van Denemarken kronkelen. Het lijkt op een uitvergroot en uitgerekt Texel. De heuvels zijn hoger, de duinen zijn groter. En je vindt hier dezelfde stoere huisjes, frisse velden en altijd wind.

Fietsen door de Apennijnen (van Ancona naar Bologna)

De fietstocht van Ancona naar Bologna bestaat uit twee heel verschillende delen. Van Ancona naar Rimini fietsen we langs de kust. Hier heeft het fietsen veel weg van flaneren. We fietsen fluitend langs ijssalons en stranden vol parasollen. Dan steken we het binnenland in en gaan dwars op de bergruggen van de Apennijnen richting Bologna. Hier is het zwoegen tegen de steile hellingen of racen over de kaarsrechte Via Emilia in de Povlakte. De Via Emilia verbindt een hele serie leuke stadjes, die Romeinen konden er wat van! Jammer alleen dat hun wegen zo recht zijn…

Fietsen op Kreta en Santorini (Griekenland)

Santorini

Het is druk op de weg. Een constante stroom auto’s en vrachtwagens wurmt zich langs ons. Heuvel op heuvel af rijden we door de periferie van Hania. De hele kustweg lijkt te bestaan uit een herhaling van Minimarkets, half afgebouwde hotelcomplexen en taverna’s. Alsof het een plaat is die blijft hangen passeren we steeds weer uitstallingen met dezelfde luchtbedden, opblaaskrokodillen en zonnebrand. Overal worden huurauto’s, kamers en excursies aangeboden En op elke hoek zit een taverna met authentieke keuken van oma. De noordkust van Kreta is een grote aaneenschakeling van vakantiedorpen. Hier halen de Engelsen, Denen en Nederlanders hun zonuren op. Welkom in het vakantieparadijs! We fietsen verder naar het westen en rukken ons langzaam los uit de periferie. Bij Kolimvari is het opeens rustig. Een klein kronkelig weggetje door de olijfbomen. We kunnen de krekels horen en de olijven ruiken en zien woeste toppen in de verte. Dit is het Kreta waar we van droomden! Dit is fietsen zoals je het hoopt. Kleine weggetjes, mooi landschap, prettig stijgen. Je ruikt zelfs de olijven, weeïg maar scherp. In Kissamos zoeken we, als de tent staat, zelf ook het strand op. En na zo’n dag fietsen is het heerlijk luieren in het mooie zand en het ondiepe heldere water.

Op de fiets dwars over de Peloponnesos

In het voorjaar fietsen over de Peloponnesos is fietsen door bloeiende bermen en langs sappige weiden. We zien eindeloos veel kapelletjes langs de weg. Relaxen op rustige stranden en zwoegen op lange hellingen omhoog. Onderweg bezoeken we een paar grote toeristische attracties zoals: Olympia, Nafplio en Epidaurus, maar we komen ook door kleine bergdorpjes en eenzame kloven. De mensen zijn overal ontzettend aardig en dol op kinderen. Fosse van vijf fietst mee op zijn aanhangfiets en heeft aan aandacht geen gebrek. Ook hij geniet van vakantie in Griekenland: strand, boten, ijs en oude stenen. De route gaat (van west naar oost) dwars over de Peloponnesos en eindigt uiteindelijk in Athene.