Kanoën door de zuidelijkste wildernis van Zweden over Halen en Raslången

Op twee uur vanaf Malmö moet de zuidelijkste wildernis van Zweden liggen. Tenminste zo worden de meren Halen en Raslången genoemd. Het plan is om een kanotocht van een week door de wildernis te maken. Een wildernis die je gewoon per openbaar vervoer kunt bereiken is natuurlijk handig, maar wel twijfelachtig. De bus rijdt door een echt Zweeds landschap met wuivende graanvelden en schattige huisjes. In Olofström stappen we uit de bus en slaan we eten in voor een week. Op Camping Olofström krijgen we nog geen wildernis gevoelens. Bij de steiger laden we de huurkano in met onze kampeeruitrusting en de boodschappen. De boot zit met onze familie van drie lekker vol, maar we komen bij lange na niet bij het maximumlaadvermogen van 400 kilo. Al bij de eerste peddelslag zijn we in ons sas. We steken de baai over en zetten koers naar een klein eilandje. Een mini eiland met als een soort ark van Noach van elke boomsoort één. Dit is het begin van de wildernis.

Kanoën over de Altmühl (Duitsland)

We kanoën over de Altmühl. Deze Bayrische jungle rivier stroomt door een Märklin landschap met groene heuvels, rode treinen en schattige huisjes. De rivier stroomt rustig en kronkelt alle kanten op. De oevers zijn woest en wild. Bomen liggen langs de kant, een bever voelt zich hier thuis. We kanoën een meerdaagse tocht met de familie over de zacht stromende rivier. Onder het peddelen vertel ik het verhaal van Sjakie en de Chocoladefabriek. Fosse ligt in het midden van de canadees heerlijk te soezen met zijn hoofd op een kanozak en luistert. Hij waant zich in een varend zuurtje op een chocolade rivier. Ook het water van de Altmühl is soms bruin als chocola. Als hij iets hoort vermoed hij Oempaloempa’s in het riet. Een blauwe schicht komt voorbij. Kijk een ijsvogel Fosse!

Kanoën in Dalarna (Zweden)

Bij een groot meer worden we om negen uur ’s morgens afgezet met onze kano. Een laatste zwaai van Edwin en dan staan we alleen aan de oever van het water. Bomen, eilanden en water is alles wat we zien. Het meer is spiegelglad en verdubbeld de hoeveelheid bomen en eilanden nog eens. Wat doen we? Kanoën of eerst koffie? Een eiland aan de overzijde lonkt. We gooien ons hele hebben en houden aan boort: tent, slaapspullen en een ton met eten voor een week. De peddel glijd door het gladde oppervlak. Even later pruttelt de koffie op ons eerste eiland. En zo gaat het de rest van de week ook. Nemen we dit eiland of het volgende? Dat is de belangrijkste vraag.