Huttentocht naar Rifugio Champillon

We rijden met de auto naar Plan Debat (2076m). Een haarspeldweggetje brengt ons omhoog vanaf Valpelline (vlak boven Aosta). Het lijkt of we naar de hemel zelf opstijgen! De bochten gaan eindeloos door. Als het asfalt ophoudt kunnen we de auto kwijt op een parkeerplaats en beginnen met onze wandeltocht naar de hut. Fosse (zes jaar oud) is goed voorbereid voor deze echte huttentocht. Hij heeft bergschoenen aan en een rugzak met essentiële zaken: zijn beer en de snoepjes die hij vanmorgen in Valpelline bij het dorpswinkeltje heeft uitgezocht.

Wandeling naar het grote paradijs (Gran Paradiso)

Het Valsaverenche in het Nationaal park Gran Paradiso is een mooi dal, bijna te mooi. We verkennen het dal voor de eerste keer samen met onze zoon van zes jaar oud. We willen kamperen en wandelen en natuurlijk de berg de Gran Paradiso zien. Vanaf het Valle d’Aosta rijden we over een slingerende weg omhoog. Het is alsof we door een ansichtkaart rijden: overal sappige weides, eindeloze sparrenbomen en een strak blauwe lucht. Dit voormalige jachtterrein van de koning van Italië schijnt vol dieren te zitten en ergens achter die groene bergen ligt de Gran Paradiso.

Kindvriendelijke bergwandeling in het Val Veny bij Courmayeur

Midden tussen de bergen worden we wakker. De tent staat op camping Monte Bianco La Sorgente, niet ver van de Mont Blanc tunnel. De camping bestaat uit een groot grasveld tussen hoge bergen. Hier en daar ligt een grote steen, waar je op kunt klauteren. Verder is er een grillhut waar we gisteravond samen met vele Italiaanse families hebben gegeten. Onze paar worstjes vallen in het niet bij de enorme stukken vlees die naast ons worden gebraden. We laten de tent staan en rijden het Val Veny verder in tot La Visaille (een hutje waar je kunt eten en drinken) voor een wandeling. 

Winterwandelen in Val Gardena en Seiseralm/Alpi di Siusi

We zijn voor ruim een week in Val Gardena. Eerst een week in een huisje in Wolkenstein en daarna een paar dagen in de Mahlknechthutte op de Seiseralm. Bij Val Gardena denk je meteen aan de Sella Ronda. Die doen we natuurlijk, maar daarnaast maken we ook verschillende winterwandelingen en sleetochten. Te voet en met de slee kun je net zo goed genieten van het Italiaanse wintersportleven. Op de slee heb je de  ruige rotsen voor jezelf. Langs de routes zijn vaak leuke hutjes waar je kunt eten en soms ook slapen. Op de Seiseralm worden we zelfs opgehaald met de sneeuwscooter door onze huttenwaard.

Fietsen door de Apennijnen (van Ancona naar Bologna)

De fietstocht van Ancona naar Bologna bestaat uit twee heel verschillende delen. Van Ancona naar Rimini fietsen we langs de kust. Hier heeft het fietsen veel weg van flaneren. We fietsen fluitend langs ijssalons en stranden vol parasollen. Dan steken we het binnenland in en gaan dwars op de bergruggen van de Apennijnen richting Bologna. Hier is het zwoegen tegen de steile hellingen of racen over de kaarsrechte Via Emilia in de Povlakte. De Via Emilia verbindt een hele serie leuke stadjes, die Romeinen konden er wat van! Jammer alleen dat hun wegen zo recht zijn…

Fietsen over de Ionische eilanden (Corfu, Lefkada, Kefalonia)

Fietsen op Lefkada

Langzaam vaart de grote boot weg uit de haven van Venetië op weg naar Griekenland. Van boven heb je een prachtig zicht op de daken van de stad, het San Marcoplein en de kleine bootje om ons heen. Even later passeren we de camping waar vanmorgen onze tent nog stond. Uren hebben we op de kade gestaan. Ons vermaakt met het kijken naar mannetjes in oranje hesjes. Een eindeloze hoeveelheid vrachtwagens stroomde de boot op. Begeleid door het gemopper, geschreeuw en gefluit van de hesjes als het niet vlot genoeg ging. Af en toe werd er een blik op ons geworpen. Je zag ze denken: “Waar moeten we die fietsers nu laten?” Pas als allerlaatste kregen we een wenkje en mochten aan boord. En nu varen we naar Griekenland, naar Corfu. Deze middag leren we een les die ons de rest van de reis van nut zal zijn. Voortaan fietsen we in volle vaart de boot op en laten ons niet zo snel afschepen.

Fietsen langs de Drau (Drauradweg)

Altijd al dwars geweest en net even wat anders willen dan de rest. We fietsen als forellen tegen de stroom in. Niet alleen de rivier die we volgen komt ons tegemoet. Ook een stroom fietsers zoeft langs ons. Zij met een vaartje naar beneden. Wij hard werkend naar boven. De bergen worden hoger. Het landschap woester en de stroom van fietsers en water drogen langzaam op. 

Zoveel vakaniefietsers hebben we nog nooit gezien. Italiaanse families in colonne (met camper als veegwagen) met natuurlijk voor alle familieleden een badjas in de tas. Mannen met bierbuiken in strakke pakken en verende mountainbikes. Echtparen met matching outfits op degelijke gazelles. Vrouwen met hondjes in mandjes voorop of in karretjes achteraan. En wij zeggen ze allemaal gedag. Hey hey, grüezi, buongiorno!

Fietsen in Slovenië

We maken een dwarsdoorsnede door Slovenië, van de rotsige kust naar de besneeuwde bergen. Onderweg doen we een aantal Sloveense bezienswaardigheden aan, zoals de grotten van Postojna en Ljubljana. Slovenië betekent veel bergen fietsen. Het lastige daarbij is het vinden van de juiste weg. Of je fietst over een iets te drukke weg met prettige stijgingspercentages of je fietst over steenslagweggetjes die recht omhoog gaan. We probeerden de tussenweg te zoeken.

Fietsen over de Via Claudia Augusta (van Augsburg tot Venetië)

Gisteren zagen we ze voor het eerst. Groot en grijs en recht voor ons. Met grijnzende gezichten die lachten alsof ze ons bang wilden maken. De grote bergen! De Alpen! Nu zitten ze gelukkig verstopt achter zachte witte wolken en kunnen we fietsen alsof er geen morgen is. Als mensen vroegen wat we gingen doen deze zomer vertelden we van die oude Romeinse route tussen Augsburg in Duitsland en Venetië. Maar ehh, hoorde je dan die ander denken, daar liggen toch de Alpen tussen. Ja, zeiden we dan nonchalant. Maar nu we ze voor ons zien krijgen we toch zenuwen.

Wandelen over de Alta Via numero uno in de Dolomieten

Een vleugje Oostenrijk en het beste van Italië vind je in de Dolomieten. De Alta Via numero 1 loopt van noord naar zuid langs stoere rotsen, lekker eten en gezellige hutten vol bekenden. We lopen het van hut naar hut van de Pragser Wildsee (vlakbij Toblach) tot Passo Duran.

Buiten is het stil; alleen in de verte klinkt een koeienbel. Langs een betoverd spiegelglad meer lopen we richting de bergen waar onschuldige dauwwolkjes drijven. Hotel Pragser Wildsee, het beginpunt van onze tocht, staat erbij als het sprookjespaleis van Sneeuwwitje.